Passiebloem

De passiebloem is een prachtige en intrigerende klimplant. Hij is direct te herkennen aan de corona. Dat zijn de blauwpaarse dunne, draadachtige filamenten die voortkomen uit de kroonblaadjes

De passiebloem is een prachtige en intrigerende klimplant. Hij is direct te herkennen aan de corona. Dat zijn de blauwpaarse dunne, draadachtige filamenten die voortkomen uit de kroonblaadjes. Ze hebben als doel hebben om insecten te lokken. Deze opvallende structuur komt voor bij alle leden van de familie Passifloraceae, maar is bij de passiflora het meest uitgesproken.

Van de passiflora (dit is de latijnse naam van deze mooie bloem) zijn drie gezinsleden op heel verschillende wijze bekend geworden:

  • De passiflora caeruluea is de passiebloem die iedereen weleens in een tuin of tegen een gevel gezien heeft. Passiflora caeruluea betekent ook letterlijk blauwe passiebloem. Het is een sierplant en wat veel mensen niet weten is dat de vruchten die het draagt eetbaar zijn.
  • De Passiflora incarnata is het in het wild groeiende gezinslid, een vleeskleurige passiebloem die op diverse plaatsen ter wereld geroemd wordt om haar geneeskrachtige werking.
  • De Passiflora edulis is het familielid met culinaire faam.

Verzorging

De passiebloem is een erg goede klimmer die zich met zijn jonge scheuten om de leidraad, pergola of het hekwerk wikkelt. Hij kan drie tot vijf meter hoog worden. Gemiddeld leeft een passiebloem 5 jaar.

Als je hem als kuipplant houdt, dan kan hij als de ijsheiligen geweest zijn op een bewolkte dag naar buiten op een zonnige plaats.

In de volle grond kun je hem het beste op een zonnige standplaats zetten. Het beste is een vruchtbare, goed gedraineerde grond, waar hij je zal belonen met een uitbundige bloei. Een zuidmuur is bijvoorbeeld een heel goede plek voor deze klimplant. Verder zul je bij zonnig weer extra water moeten geven. De kluit mag niet uitdrogen. Wil je een hele muur bedekken met deze plant? Dan kun je ze op 1.5 meter van elkaar poten.

De passiebloem is redelijk winterhard (tot -12) en semi-groenblijvend. Dat laatste wil zeggen dat de plant in de winter wel een deel van zijn blad verliest, maar niet alles. Vergeet alleen niet dat het van oorsprong een tropische plant is. Bij strenge vorst kan de plant het niet redden zonder jouw hulp.

De bloeitijd van de passiebloem is vanaf juni. De bloemen bloeien één, hooguit twee dagen. De passiebloem heeft echter zoveel knoppen, dat je je geen zorgen hoeft te maken. Hij kan doorbloeien tot in oktober. In warme zomers kan hij ook vruchten dragen. Deze vruchten zijn ongeveer 6 cm groot, eivormig, en zijn oranje van kleur. Er zit niet veel smaak aan, maar ze zijn wel eetbaar.

De passievruchten die in de winkels te koop aangeboden worden, en ook veel culinaire aandacht krijgen (ze worden o.a. ook in de yoghurt gedaan) komen van weer een andere variant passiebloem; de Passiflora edulis. Deze vruchten zijn donkerpaars van buiten, en worden ook wel eens aangeboden onder de naam maracuja.

Oorsprong

Oorspronkelijk komt de passiebloem uit Zuid-Amerika, met name uit Peru en Brazilië. In 1643 zagen de jezuïeten in de opvallende verschijning en de corona de symboliek van het mysterie van de Passie van Jezus Christus, en gaven ze de plant de naam Passiflora.

Geneeskrachtige werking

Voor de geneeskrachtige werking van de passiebloem heb je de Passiflora incarnata nodig. Deze groeit oorspronkelijk in Midden- en Zuid-Amerika, in tropische regenwouden. Al vroeg werden ze door plantkundigen verder verspreid, vanwege hun geneeskrachtige inzetbaarheid. Tegenwoordig wordt voor geneeskundige toepassingen uitsluitend van geteelde planten gebruik gemaakt. De belangrijkste teeltgebieden zijn India, Italië en Spanje.

Al in de 17e eeuw schreven de jezuïeten de passiebloem kalmerende en slaapbevorderende eigenschappen toe. Het kruid werd voorgeschreven bij nervositeit en bij slapeloosheid. Ook bij slaapstoornissen als gevolg van geestelijke vermoeidheid en psychische overbelasting werd het voorgeschreven. Tegenwoordig wordt dit in de fytotherapie nog steeds toegepast.

Het is belangrijk om te weten dat alleen de Passiflora incarnata geschikt is voor fytotherapeutische doeleinden. In het algemeen is de passiebloem met al zijn variëteiten dan ook geen plant waar je zonder gedegen botanische kennis zelf mee aan de slag kunt.